تبليغاتX
ازدور...

ازدور...

عجب راهیست، این مسیر زندگی...

اگر چند وقتی هست که از عمق وجودمون شادی رو لمس نکرده ایم،اگر می خواهیم سکوت سردی را که بر زندگیمان سایه افکنده بشکنیم،اگر مدتی است که فرشته ای دستمون رو نگرفته و با نگاه معصومش دلمون رو به ناکجاها نبرده و با لبخند زیباش ما رو مهمون خودش نکرده،اگر از نعمت هایی که خیلی راحت در اختیار داریم و حتی وقتشو نداریم که شکرشونو به جا بیاریم خسته شده ایم ،اگر می خواهیم حتی برا یک روز هم که شده لذت زندگی رو بچشیم،اگر روزمره گی چنان ما رو مشغول خودش کرده که حتی نمی تونیم یه صحنه به یاد موندنی تو این ذهن صاحاب مرده مون ضبط کنیم،اگر می خواهیم به خود آمدن را حتی برای لحظه ای تجربه کنیم ، اگر می خواهیم برای خودمون کاری کرده باشیم،اگر می خواهیم یه حس تجربه نشده ای رو تجربه کنیم،اگر می خواهیم که نخواهیم،اگر به دنبال آرامش دلمون هستیم،اگر به جای اینکه به پیش رویم داریم پس روی می کنیم،اگر دوست داریم کودکی با لباس نو و لوازم التحریر نو به کلاس درس بره و هزاران اگر دیگر...

               

فرصت را غنیمت بشماریم...

                                                                 

                                                                   

موج پيشرو مطابق سنت هر ساله براي كودكان يتيم بم لوازم التحرير و لباس سال جديد تحصيلي خريداري مي كند شما هم ميتوانيد با مراجعه به ادرسي كه در ادامه متن ذكر مي شود با ما در شاد كردن دل كودكان همراه باشيد.

 

بنده یک پیشنهاد دارم خدمت همه بزرگوارانی که راه گم کرده و به وبلاگ حقیر سر می زنند : 

             

باز اگرخواستید و مایل بودید، با موج پیشرو همراه شوید و لذت وصف نشدنی همراهی با موج را که در این دریای طوفانی تو را به پیش می برد را تجربه کنید.

 

  اطلاعات و اخبار كامل اين سفر رو مي‌توانيد در آدرس زير ببينيد:

 

http://mojepishro.blogfa.com

التماس دعا

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1386/06/19ساعت 2:6 قبل از ظهر  توسط فراز  | 

تا کی سکوت کنم...

 سکوتمان هم به آدمیزاد نرفته ، آنقدر سکوت کردیم که آخر سر کر شدیم ، کور هم که بودیم

                                                پس شد نور علی نور

       مدتی بود که نبودم و نمی خواهم آنچه بر من گذشت را بازگو کنم فقط می خواهم

                                                    برگردم ... 

                                          خدایا شکر

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1386/05/24ساعت 6:1 بعد از ظهر  توسط فراز  | 

 وقتی نمیتوانی احساست رو بیان کنی ، چقدر حالت گرفته می شود و دنبال کلمات پرسه می زنی ولی انگار اصلاْ کلمه ای وجود ندارد تا تو حال و احساست را در قالب کلام در آوری و اینجاست که سکوت به فریادت می رسد و تو خوشحال می شوی ، چون هنوز احساسی داری که تو را به سکوت می خواند...

 چه فریادی  در سکوت  نهفته است...

+ نوشته شده در  دوشنبه 1385/08/29ساعت 1:23 قبل از ظهر  توسط فراز  | 

  

تو تاکسی کنار هم نشسته بودیم و من داشتم ازش مدام سوال می کردم ، نمی دانم چی شد که من ر‌‌‌ؤیایی را که هفته پیش دیده بودم برایش تعریف کردم.

در جوابم گفت : من که شده ام چو کهربایی تو مرا ، پیران طریقت مانند کهربا هستند و باید که شوی تا تو را بربایند یعنی باید نیست شوی ، هیچ شوی و ...

به نمایشگاهی با عنوان دستاوردهای علمی جوانان دعوت بودیم. وارد نمایشگاه که می شویم دوستی که از مسئولان برگزارکننده نمایشگاه بود به استقبالمان می آید و ما را برای بازدید از غرفه ها راهنمایی می کند. در هر غرفه جوانانی مستعد ، تلاشگر و متفکر آماده پاسخگویی در مورد دستاوردهایشان هستند.هر یک در زمینه ای طرحی نو در انداخته است و خلاقیتی از خود نشان داده است. 

یکی برای تصفیه آب کاری کرده است ، دیگری ربات هوشمندی ساخته است و دیگری از شعری الهام گرفته است و مجسمه ای ساخته است و نوجوان ۱۶ ساله ای هم دستاوردش را در زمینه عرفان ارائه داده است و از مصر دکتری افتخاری گرفته است و بسیاری دیگر ... 

دوستم می گوید: استاد ، نوجوانی است که در زمینه عرفان کار کرده است ، فکر کنم خوب است شما او را ببینید.

استاد می گوید: برویم ببینیم چه کار کرده است.

نوجوان داشت کتاب می خواند که با دیدن ما کتاب را بست و از صندلی اش بلند شد. دوستم استاد را معرفی کرد و از او خواست تا در مورد کارش توضیح دهد. 

نوجوان می گفت: چهار کتاب در مورد عرفان حافظ نوشته است و پانزده  شانزده کتاب در زمینه عرفان تالیف کرده است. وقتیکه صحبت می کرد مثل اینکه داشت نثر قدیم می خواند.

استاد پرسید: متعلق به کدام سلسله هستید ؟ و پیرتان در طریقت کیست؟

نوجوان گفت: پیرو مرشد در باطن انسان است و پیر باطنی دارد .  

استاد با تاکید از او پرسید: کدام سلسله؟          نوجوان جواب داد:معذورم.

استاد در جوابش این بیت را خواند:

طی این مرحله بی همرهی خضر مکن ... ظلمات است بترس از خطر گمراهی

اینبار نوجوان ، با این لحن از استاد پرسید: شما کجا هستین؟ 

استاد گفت: هیچ جا ، جایی نیستم. فقط آرزوی قلبی ما اینست که تمام کسانی که در این راه قدم بر می دارند ، موفق باشند.

و هنگامی که ما از دوستم خداحافظی می کردیم ، آن نوجوان سر تا پا چشم شده بود و استاد را می نگریست.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 ۲۰ سال از عمر گذشت و من به این فکر می کنم که در این سالها من چه دستاوردی دارم ، نه برای دیگران بلکه برای خودم. هرکسی برای سنجش خود معیاری دارد. مثلاْ فردی پولدار بودن خودش و اطرافیان برایش مهم است و شخصی با معیار علم ، خود و دیگران  را می سنجد یا دیگری معرفت را برای خود و دیگران معیار قرار داده است و  معیارهای فراوان دیگری هم هست...

وقتیکه خوب فکر می کنم ، می بینم دست خالی ام و چیزی ندارم.نه می توانم با معیارهای رایج نه با معیارهای خود ، خودم را بسنجم.                                                                                                          

شاید فقط تنها دستاوردی که دارم و بابتش هم خیلی خوشحال هستم این است که بعضاْ با بزرگوارانی اگر چه به مدت خیلی کوتاه همراه ، همکلام ، همسفر و همفکر و ... شده ام. پس:

          شاه اگر با تو نشیند بر زمین         خویشتن بشناس و نیکوتر نشین           

 در پناه حق...                                                                                                                       

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1385/08/11ساعت 5:17 بعد از ظهر  توسط فراز  | 

رمضان است،به قصد خرید نان از خانه بیرون می روم.دو ساعتی به وقت افطار مانده، نانوایی نزدیک خانه زیاد هم شلوغ نیست از مقابلش می گذرم تا از نانوایی خیابان بالایی نان بگیرم.در راه جوان تکیده و به ظاهر بیماری از من می پرسد: پخت میکنه؟          می گم:بله،آروم هم است.    می گه:فهمیدی کجا رو گفتم؟            می گم: بله،با دستم نانوایی را نشانش می دهم، اونجا.        می گه:نه،نفهمیدی من اونجا رو می گم.         
 
کمی نگاهش می کنم،عجب! ایشون اصلا با ما حرف نمی زده،همینطور با خودش و در عالم خودش همچنان حرف می زند و این سو و آنسو می رود.وقتی چند قدمی ازش دور می شوم تازه می فهمم قضیه چی بود.لحظه ای با دیوانه ای همکلام بودم.متحیر جلوی نانوایی می رسم،اینجا حسابی شلوغ است.نوبت می گیرم و تو صف می ایستم.مرد و زن تو صف نان هستند و من خیره به چهره های آنان:

 پیرمردی که دیگر نای ایستادن ندارد و روی پله ی در خانه ای نشسته و عصایش را می نگرد، کارگری که جلویم ایستاده است و چشمان من در جویبارهای عرق جبین و پس گردنش غرق می شود، پیرزنی که خیلی حواسش به نوبتش است، مادری که سخت پاره تنش را در آغوشش نگه داشته است و بچه مدرسه ای هایی که شیطنت خوراکشان است...

 ناگهان مردی می گوید:نان اینجا بهتر از  آنجاست...                        
   
در جوابش می گویم:همه چیزش خوب است...     

 مرد  میانسالی می گوید:راست می گویی همه چیزش...

بعد یکی که در صف نان است می گوید:اون نونواهه، مشغول الضمه است، پول خرد  صغیرو کبیرو فقیرو کریم روپس نمی ده... 

  دیگری می گوید:بیشتر آردش رو می فروشه، آیا این ۱۰ تومن ارزش اینو داره که اون دنیاشو می فروشه؟ 
                                                                            
                            
 
و مرد میانسال می گوید:این مظلوم است که ظالم را می پروراند...

راستی زمزمه شعر گندم حضرت مولانا هم تو صف نانوایی خیلی فاز می ده،مخصوصا وقتی که نمی دونی داری چی می خونی...                                

            زخاک من اگر گندم براید     از آن گر نان پزی مستی فزاید

                         خمیر و نانبا دیوانه گردد       تنورش بیت  مستانه سراید

               ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                         خدا رو شکر که آنروز  من از نانوایی نزدیک خونه نان نگرفتم...

                                                     در پناه حق...

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1385/07/21ساعت 12:17 بعد از ظهر  توسط فراز  | 

با سلام و درود بی پایان

 

                                                                                                                                                  از دور آغاز میکنم تا نزدیک شوم...

 

مقدمه:

 

بنده دو سالی هست که به کار وبلاگ گردی مشغول می باشم  و همیشه آرزوی داشتن وبلاگ را در دل داشتم، تا اینکه بر آن شدم تا چند کاغذ سفید را سیاه نمایم. به امید آنکه این عمل هم مانند سایر اعمال موجب دوری نشود. پیشاپیش بنده از هر گونه قصور و اشتباهی در مورد مسائل وبلاگ عذر می خواهم.

 

با تشکر فراوان از بزرگواران،همراهان و دوستان که به وبلاگ بنده تشریف می آورند و با نظرات خود مرا راهنمایی می نمایند.

 

تشکر مخصوص از عزیزان:

 

نویسنده وبلاگ آقاخره که من سعی کردم به توصیه ایشان عمل کنم ، تا چه در نظر آید و قبول افتد...

 

آقا پرویز نویسنده وبلاگ مایگاه پرواز که در مقطعی از زمان احساس می کردم که نوشته هایش، نوشته های من هم هست و خودم را به ایشان نزدیک می دیدم،می بینم و خواهم دید...

 

و در آخر:

 

آقا کاوه نویسنده وبلاگ سیمرغ درآتش که آشنایی بنده با ایشان یکی از آشنایی های بزرگ زندگی ام بود که منجر به آشنایی های بزرگ  دیگری شد. هیچوقت کمکش را از من دریغ نکرد و همیشه به یادش بودم،هستم و خواهم بود...

 

در مورد مناسبت این روز (11 مهر) با نهایت شرمندگی می گویم (به امید آنکه بخشیده شوم):

 

می برد هرکس به پیش یار از خود تحفه ای

                                               ما تهیدستان بی دل شرمساری می بریم

در پناه حق...

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1385/07/11ساعت 7:0 بعد از ظهر  توسط فراز  |